Zgadzam się co do zakończenia - cóż, urwane. Taki pech. Pewnie jak ukaże się już czwórka, i ktoś będzie czytał hurtem, tak nie odczuje niedosytu. A może nawet w nowym wydaniu kawałek czwórki nie przesunięty do trójki i będzie wydanie poprawione? ;p

A treściowo patrząc, jakoś najmniej przekonywali mnie Bachus i Eros. Nordyckie, egipskie, słowiańskie, hebrajskie postaci łączyły mi się idealnie, a greckie/rzymskie mi od nich odstawały. Ale to może być powodowane tym, że od wczesnych lat podstawówki uwielbiałam mitologię grecką, czytałam o niej tyle, słyszałam tyle, że w końcu zaczęła być dla mnie monotonna. A nordycka, słowiańska - jako mniej zbadane, mniej przegadane, zawsze stały u mnie w opozycji do tej. I stąd mi zgrzyta.

Mi także zakończenie nie bardzo odpowiada. Trzyma w napięciu aż do następnej części, ale na nią z kolei musimy sobie poczekać.

A mnie z kolei średnio przekonała nagła zmiana formy ze zbiorów opowiadań, do których się przyzwyczaiłam, na powieść w X tomach. Może to tymczasowe wrażenie, może nie do końca słuszne, ale na chwilę dzisiejszą takie jest i tyle. Za bardzo przywykłam do poprzedniej formy najprawdopodobniej.

Z początku też nie mogłem zrozumieć zmiany formy, jednak już po paru stronach trzeciej części uznałem, iż był to zabieg jak najbardziej udany :)

Mnie również zakończenie się nie podobało. Po przeczytaniu 3cz. odczułam jakiś niedosyt przez to zakończenie, a co do zmiany formy, to jakoś mi to nie przeszkadzało.

Trzecia książka kończy się tak, jakby ktoś wziął i odrąbał siekierą jej drugą połowę. I to właśnie sprawiło, że każde z nas aż usiedzieć nie może, bo wszyscy czekamy na zakończenie.

Ale to tylko to. Nie ma za to części cyklu, której nie lubię ze względu na treść.